maanlicht, zee, golven-4784379.jpg

Maanlicht op zee

Dit is de allereerste drambling die ik schrijf voor mijn kleine whiskywebsite. Omdat het nieuw is, dacht ik, ik geef een korte waarschuwing voordat ik erin duik. Dit is geen recensie. Moonlight At Sea is gewoon een kort verhaal dat ik heb verzonnen onder het genot van een goede whisky.

Voor deze drambling koos ik ervoor om een verhaal te delen dat een paar slokjes Talisker 10 me ooit verteld. Houd er rekening mee dat hoewel de whisky echt is, het verhaal zelf volledig fictief is. Het heeft geen andere relatie met de whisky dan dat het de muze is van mijn drambling. Elke gelijkenis met echte gebeurtenissen of personen, levend of dood, is ook geheel toevallig.

Maanlicht op zee Een Talisker 10 Drambling

Een oud schip varend in het maanlicht, op zee. Het vangt de sfeer van het verhaal.

Hoewel Aidan gemakkelijk zijn weg terug naar de haven kon vinden, blind, dronken en met zijn rug naar de kust gekeerd... vanavond was geen van deze dingen van toepassing. De volle maan scheen helder op de brekende golven en wees hem de weg naar huis, naar zijn liefhebbende vrouw. Waar hij wist dat ze, ook al was het nacht, voor de open haard op hem zou wachten. Ze hield het vuur brandend, zodat hij zijn koude en vermoeide botten kon verwarmen. Al was het niet het vuur, maar haar waar hij echt naar verlangde. Want vanavond moest hij zijn ziel verwarmen.

De dag was heerlijk begonnen. De zon scheen fel en een zacht briesje had hem in staat gesteld vlot uit te varen. En in de verte had hij zelfs een groep zeehonden gezien. Wat tegenwoordig een zeldzame verschijning aan het worden was. Het luide orkest van de oorlog ter zee had hen verjaagd. En de plundering van het zeeleven door het leger (om de hongerige troepen te voeden) zorgde ervoor dat de meesten nooit meer terugkwamen. Aidan had hun verschijning opgevat als een teken van hoop. Hoop dat het leven weer zou terugkeren naar de kalme sereniteit van de vredestijd. Dat was een vergissing geweest, vasthouden aan hoop in de wetenschap dat het alleen maar tot teleurstelling zou leiden. Maar zelfs zonder die hoop had niets hem kunnen voorbereiden op wat er daarna gebeurde.

Toen de oorlog enkele jaren geleden was begonnen, had Aidan zijn oude smokkelpraktijken weer opgepakt. Deze keer niet voor persoonlijk gewin, maar om ervoor te zorgen dat de jongeren van het eiland tenminste wat te eten hadden. Door de jaren heen had Aidans vrouw Brenna ervoor gezorgd dat de schurkachtige zeevaarder in hem vervaagd was. Je zou zelfs kunnen zeggen dat ze hem had getransformeerd in (wat Brenna graag noemde) een grote oude teddybeer. Omdat ze zelf geen kinderen konden krijgen, hadden ze hun ideeën over een gezinshuis al snel veranderd in de oprichting van het eerste pleeggezin op het eiland.

In plaats van op straathoeken te bedelen en het grootste deel van de dag achterna gezeten te worden door agenten, hadden de kinderen een liefdevol thuis gevonden. Tante Brenna (zoals de kinderen zijn vrouw graag noemden) gaf ze warmte, zorg en een warme maaltijd voordat ze in een echt bed gingen slapen. Grumpy Gramps (de kinderen waren het niet met Brenna eens dat Aidan een teddybeer was) leerde hen over hard werken - op zijn vissersboot - en hoe ze de hardheid van het leven moesten trotseren. En hoewel ze hem een hardere bijnaam hadden gegeven dan zijn vrouw, wist hij dat geen van hen daarom minder van hem hield. Ze beseften allemaal dat Aidan voor een dak boven hun hoofd had gezorgd en dat hij hen had geleerd hoe ze ooit een leven voor zichzelf moesten opbouwen.

Maar toen was de oorlog begonnen, die het toch al dorre land had verwoest. Voedsel werd schaarser, het leven werd moeilijker en de enige zekere manier waarop de meeste jongens in hun eigen onderhoud konden voorzien, was door zelf mee te doen aan de oorlog. Aidan had drie van zijn jongens zien wegvaren, op zoek naar dat dak boven hun hoofd waarover hij hen altijd had verteld. En hoewel hij nooit had gewild dat ze het op deze manier zouden zoeken, kon hij het ze niet kwalijk nemen dat ze het alleen wilden redden. Bij het leger gaan garandeerde dat ze altijd te eten zouden hebben. Maar ze konden ook een zakcentje opzij zetten om ooit zelf een gezin te stichten (als de oorlog voorbij was). Maar Aidan keek nog steeds met een bezwaard hart toe hoe ze vertrokken. Want als hun "Grumpy Gramps" gaf hij boven alles om hun veiligheid. Zoals elke vader zou doen voor zijn eigen kinderen.

Toen Aidan zijn pleegkinderen niet langer kon voeden, bouwde hij zijn oude vissersboot om zodat die kolen kon verschepen. Kolen die hij naar de oorlogskampen vervoerde, waar ze werden gebruikt om hun luitenants warm en knus te houden. Zijn jongens die daar gestationeerd waren, verstopten dan wat overgebleven kolen, aardappelen en broden in een verborgen compartiment onder de vloer. Dat smokkelde Aidan dan mee naar huis. De lading was altijd gemakkelijk te verbergen, want het was nooit meer dan een bescheiden lading. En door wat overgebleven kolenstof over het geheime compartiment te vegen, was niemand er ooit achter gekomen. Maar op de een of andere manier was dat de afgelopen weken veranderd. Want toen hij die ochtend het kamp binnenliep, zag hij zijn jongens aan de galg hangen.

Het was alsof de wereld bovenop Aidan instortte en hem verpletterde tot in zijn kern. Hij wilde schreeuwen en met iedereen in het kamp vechten. Kon hij dat maar. Hij wilde degene die verantwoordelijk was in stukken scheuren. Maar in plaats daarvan stond hij daar maar, bevroren. Deze drie jongens hadden hem nooit opgegeven. Niet tot het einde. Hij stond daar tenslotte nog steeds, nergens van verdacht. Vrij om de haven in en uit te varen. En zelfs degenen die hem daar bevroren zagen staan, leken aan te nemen dat het was omdat hij nog nooit een hangend persoon had gezien. Dus begroef Aidan zijn woede. Al kostte het hem alle kracht, in elke vezel van zijn wezen, om dat te doen. Maar hij deed het omdat hij wist dat als hij het nu zou verliezen, hun offer voor niets zou zijn geweest.

Hij zei tegen zichzelf dat hij door moest gaan, dat hij zijn kolen moest blijven verkopen en tegelijkertijd een andere bron van voedsel moest vinden. Want die jongens hadden het niet alleen voor hem gedaan, ze hadden het ook gedaan voor hun tante Brenna en voor hun broers en zussen. De familie die nog over was had Aidan nu meer dan ooit nodig, en hij hen. Hij moest zo snel mogelijk naar huis. Om ze weer in zijn armen te sluiten.

Dus stuurde hij een postduif naar zijn vrouw om haar te vertellen dat hij een dag eerder thuis zou zijn. Hij schreef haar dat hij haar nodig had, maar ook dat ze hem nooit mocht vragen wat er die dag was gebeurd. Hij wist dat zijn vrouw en pleegkinderen al genoeg hadden meegemaakt in hun leven en dat ze niet nog een last nodig hadden om hun geweten te verslijten. Maar Aidan had zichzelf gezworen dat hij nooit zou vergeten wat die drie jongens hadden gedaan. Hoe ze het huis van hun broers en zussen tot het bittere einde beschermden. Om hen te eren zou Aidan hetzelfde doen, net zoals hij eerder had gedaan en zolang hij kon ademen.

Toen hij eindelijk thuiskwam, kon hij zichzelf niet tegenhouden om naar de voordeur te rennen. Brenna zag hem aankomen en toen ze hem omhelsde, kon hij zijn tranen niet bedwingen. Maar gelukkig wist Brenna dat ze er niet naar moest vragen. Ze pakte hem gewoon op en zette hem neer bij het vuur. Daar schonk ze hem een slok whisky in, waar hij langzaam aan nipte terwijl hij snikkend in haar armen lag. Vele uren en vele schenkingen whisky gingen voorbij en uiteindelijk sprak Aidan met zijn vrouw. Hij bedankte haar voor de whisky en vertelde haar dat het hem deed denken aan de oceaan, aan de schepen die daar varen en soms vergaan. Een plek die vaak ruw en stormachtig is. Maar ook een plek waar gemaakte reizen een erfenis konden achterlaten die nooit vergeten zou worden.

Met de jaren spraken Brenna en Aiden nooit meer over die nacht. Maar ze wist altijd dat ze een fles whisky bij de open haard moest zetten, als de maan 's nachts op de golven scheen.

0 0 stemmen
Artikel Beoordeling
Abonneer
Laat het weten als er
gast

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

0 Opmerkingen
Inline feedback
Bekijk alle reacties
Scroll naar boven